Leven met en na kanker

Jan 22 / Rene Luisman
Het afgelopen jaar herstelde ik van lymfeklierkanker. In dit artikel deel ik mijn ervaring, omdat het je misschien hoop of houvast geeft op het moment dat jij of iemand in je omgeving hiermee te maken krijgt.
Een op de twee mensen krijgt ooit in zijn leven kanker. En de gevolgen zijn meestal overweldigend. Ook in mijn praktijk spreek ik regelmatig mannen die met kanker te maken hebben gehad. Toen dit mij in 2024 zelf overkwam, besefte ik hoe weinig ik eigenlijk wist over deze ziekte. In dit artikel neem ik je mee in de impact die het om mijn leven had en wat me heeft geholpen om hiermee om te gaan. 
Als de grond onder mijn voeten wordt weggeslagen
Januari 2024. Met wat vage, aanhoudende griepklachten meld ik me bij mijn arts. Hij stelt me gerust en schrijft antibiotica voor. De kuur slaat aan, maar zodra deze is afgerond komt de koorts in alle hevigheid terug. Een bloedonderzoek doet vermoeden dat het om lymfeklierkanker gaat. En terwijl ik wacht op de uitslag van het biopt dat uit mijn schouder is afgenomen, vrees ik of ik het einde van het jaar nog haal. Niet wetend wat er zich in mijn lijf bevindt, en wat me te wachten staat. Het is niet de dood waar ik bang voor ben, maar het lijden er naar toe.

Een week later komt de uitslag. De arts is hoopvol. Het gaat om een niet-agressieve variant van lymfeklierkanker met uitzaaiingen in mijn hele bovenlijf. Tijd om de uitslag tot me door te laten dringen is er niet. De kans op genezing is groot, dus start ik binnen enkele dagen met de eerste chemo. Op dat moment heb ik nog geen idee wat me te wachten staat. De eerste ochtend loop ik redelijk fit het ziekenhuis in, maar al na enkele uren trekt de kleur uit mijn gezicht en in de dagen na de kuur wordt mijn immuunsysteem afgebroken. Zweren in mijn mond, een misselijk gevoel en al snel valt mijn haar uit. Niet veel later neemt ook mijn spierkracht af en loop ik met een slepend been.

Hoeveel kan een mens dragen
Met de dag word ik zwakker. Als de bijverschijnselen te zwaar worden, vraag ik om de chemo kort uit te stellen, zodat mijn lijf kan herstellen. Ik kan nauwelijks nog lopen, de kracht in mijn handen en voeten wordt steeds minder en met een dubbele longontsteking word ik opgenomen. Op deze momenten vraag ik me af hoeveel een mens kan dragen. Maar opgeven is geen optie, de steun van het medische team, mijn familie en vrienden houdt me overeind.
Gedurende het traject grijp ik alle hulp aan die ik krijgen kan. Als coach weet ik hoe belangrijk het is dat ik hoop blijf houden en zo snel mogelijk werk aan mijn herstel. Een diëtist helpt me om de vijftien kilo gewichtsverlies op te vangen. Een fysiotherapeut helpt me om het spierverlies tegen te gaan. En met een psycholoog praat ik over wat de kanker met me doet.

Als ik in de spiegel kijk zie ik een kankerpatiënt. Ik ben al mijn haar verloren, heb ingevallen wangen en mijn ogen staan hol in de oogkas. Het lijkt alsof ik met deze ziekte ook mijn mannelijkheid ben kwijtgeraakt. En dat maakt me intens verdrietig. Wie ben ik nog?

Na zestien intensieve behandelingen en een bloedtransfusie is de kanker uit mijn lijf. De mensen om me heen zijn blij en opgelucht, maar ik voel het niet. Wat rest is een maandenlang herstel, waarbij ik weer opnieuw leer vertrouwen op mijn eigen lichaam. Mijn kracht neemt toe en langzaam verandert mijn lijf weer in de persoon die ik voor de diagnose was. Maar van binnen is er veel veranderd. Ik zoek naar de zin van het leven, mis elke ambitie en voel me zoekende. Natuurlijk ben ik blij dat ik er nog ben, maar de vanzelfsprekendheid waarmee ik de eerste veertig jaar geleefd heb is weg.

Natriltijd om te helen
Terugkijkend op dit hele proces heeft het mij erg geholpen om vanaf het begin open te zijn over wat de kanker met me deed. Om met mensen om me heen te praten over mijn angst en verdriet. Over de onzekerheid, de pijn en de wanhoop die ik vaak voelde.  Door deze gesprekken voelde het alsof ik dit alles niet alleen hoefde te dragen. Ik vond steun en kracht in deze moeilijke fase. Onverwachte, bemoedigende woorden van mensen die ik soms al jaren niet had gesproken. Liefdevolle woorden over hoe mensen me zien of wat ik voor ze betekend heb. Het deed me beseffen hoe jammer het is dat we vaak wachten om dit uit te spreken, totdat iemand is overleden. Dus wacht niet met uitspreken wat je in iemand bewondert of hoeveel je om iemand geeft.

Inmiddels ben ik een jaar verder en grotendeels hersteld. De ambitie en zin in het leven zijn weer terug. De kanker verdwijnt steeds meer naar de achtergrond en daarmee komt er weer ruimte voor andere dingen. Een bevriende collega vertelt me over ‘natriltijd’, een prachtige term bedacht door rouw- en traumatherapeut Riet Fiddelaers-Jaspers. De periode na een ingrijpende gebeurtenis, waarin je tijd nodig hebt om alles te verwerken en te helen. Het verklaart voor mij waarom ik tijd nodig had om deze ervaring te integreren en te ontdekken hoe het me heeft gevormd.

Mijn ervaring helpt me ook in het werk dat ik doe. Want ook de mannen met wie ik werk komen met vragen rondom rouw en verlies. Thema's waar we vaak van weg willen, omdat het verdriet of ongemak oproept. En juist door mijn ervaring kan ik er beter bij blijven en zo een stevige bedding creëren, om samen te onderzoeken hoe je jezelf staande houdt als de grond onder je voeten wordt weggeslagen.


Vanuit mijn eigen ervaring geef ik je graag nog wat praktische tips mee.


Tips voor als je zelf kanker hebt

  • Praat erover. Je eerste neiging is misschien om het alleen te dragen. Maar dit is te veel en te groot. Juist uit de troostende gesprekken met anderen haal je hoop en houvast.
  • Geef je grenzen aan. Voor je het weet krijg je allerlei verhalen te horen over mensen die al dan niet met goede afloop te maken hebben gehad met kanker. Verhalen waar je meestal niks aan hebt, omdat elk proces anders is en jij je eigen weg hebt te vinden. Geef op tijd en duidelijk aan als je iets niet of juist wel wilt.
  • Blijf bewegen. De chemo’s zijn vaak een aanslag op je lijf en je energie, waardoor je mogelijk in bed of op de bank wilt liggen. Toch blijkt uit recentelijk onderzoek dat beweging bijdraagt aan een sneller herstel. Dus doe dagelijks kleine oefeningen, loop regelmatig een blokje om of zet een hometrainer in je kamer.
  • Gun jezelf tijd. Het lichamelijke en emotionele verwerkingsproces lopen mogelijk niet gelijk op. Mogelijk is je lichaam eerder hersteld en reageert je omgeving over hoe goed je er weer uitziet. Maar onderschat niet wat deze ziekte mentaal met je doet. Neem de tijd om te verwerken wat je is overkomen. Geniet van alles wat weer kan, maar het is ook oké om te rouwen om wat je onderweg bent kwijtgeraakt. Dingen die je niet meer kunt of die niet meer vanzelfsprekend zijn, dromen en plannen die je moet bijstellen. Praat erover en zoek zo nodig professionele hulp.


Tips voor als iemand in je omgeving kanker heeft

  • Er zijn is al voldoende. Wanneer iemand in jouw omgeving de diagnose kanker krijgt, dan voelt dat vaak heel machteloos. Weet dat je als zoveel voor iemand betekent door er gewoon te zijn. Door een troostend berichtje te sturen, door eventjes langs te gaan of door te laten weten dat je aan diegene denkt.
  • Zorg voor afleiding. Met mijn broer had ik de afspraak dat hij me regelmatig een grappige foto stuurde van dingen die erger zijn dan kanker. Grappige foto’s en filmpjes van alledaagse ongemakken hielpen mij om te relativeren en mijn gedachten te verzetten.
  • Deel óók wat jou bezighoudt. Als patiënt leef je in een kwetsbare bubbel waarin alles draait om ziek zijn en beter worden. Uiteraard ligt de nadruk op hoe het met diegene gaat. Maar als ik mensen vroeg hoe het met hen ging, dan zeiden ze vaak dat dit er niet toe deed of niks was vergeleken mijn ziekte. Voor mij voelde dit heel ongelijk. Je ziet me op mijn meest kwetsbaars, maar laat ondertussen niks van jou zien. Het alledaagse leven gaat gewoon door en juist door hier met mate over te vertellen maak je de wereld van degene die ziek is wat groter.
  • Maak je vragen klein en concreet. Een vraag als ‘hoe gaat het met je?’ is goed bedoeld, maar soms lastig te beantwoorden. Vraag liever hoe het vandaag met iemand gaat. En vervang een vraag als ‘kan ik iets voor je doen?’ bijvoorbeeld door ‘ik heb soep gemaakt, zal ik een kom voor je meenemen?’. Dit maakt het makkelijker om hulp te accepteren.
  • Heb aandacht voor de omgeving. Vaak gaat alle aandacht uit naar degene die ziek is, en terecht. Maar ook de impact op een eventuele partner of familieleden is groot. Vraag eens hoe zij zich staande houden en ontzorg ze met een lekkere maaltijd of wat persoonlijke aandacht. Kanker heb je niet alleen.




Heb je naar aanleiding van dit artikel een vraag of wil je iets delen?
Stuur me gerust een bericht via contact@reneluisman.nl. 

Empty space, drag to resize

Je las een artikel van Gay Men Coaching

Reageren mag altijd - en delen uiteraard ook. 

Waar ik je graag bij help:
  • Cursus zelfliefde - Leer stap voor stap hoe je een positief zelfbeeld opbouwt.
  • Mannengroep - Ontdek hoe andere homomannen met thema's als intimiteit en seksualiteit omgaan.
  • Coming-out programma - Als je voor, tijdens of na je coming-out wel wat steun kan gebruiken.
  • Individuele coaching - Als je de relatie met jezelf of anderen wilt verbeteren.
En verder:


Volg me op:

Get in touch

  • Geestbrugkade 32, 2281 CX Rijswijk, Netherlands
  • contact@reneluisman.nl
  • Terms & Privacy Policy
  • Chamber of Commerce number: 59693908
  • IBAN: NL49 KNAB 0259 9752 22

Join Our Newsletter

Get monthly updates on news, articles, tips and more.
Thank you!
Gay Men Coaching  © 2014 - 2026 
Created with